Jak zintegrować własną aplikację z modelami AI? Najprostszym rozwiązaniem jest zazwyczaj wykorzystanie gotowych bibliotek i frameworków. W końcu po co tworzyć wszystkie mechanizmy od podstaw, skoro istnieją już sprawdzone narzędzia ułatwiające takie integracje? Jednym z nich jest rozwijany przez Microsoft Agent Framework, dostępny również jako pakiet Pythona w repozytorium PyPI.

Mówimy o szybko rozwijającym się projekcie, który notuje około 190 tysięcy pobrań miesięcznie. 17 listopada 2026 roku właśnie ten pakiet stał się celem ataku na łańcuch dostaw oprogramowania. W oficjalnym projekcie pojawiły się dwie złośliwe wersje, których zadaniem była kradzież poświadczeń, tokenów uwierzytelniających oraz innych poufnych informacji ze środowisk użytkowników.

Co istotne, atakujący nie stworzyli fałszywej biblioteki podszywającej się pod Microsoft. Złośliwy kod trafił bezpośrednio do oficjalnego pakietu, który programiści mogli pobierać i instalować tak samo jak każdą wcześniejszą wersję.

Złośliwe wydania w oficjalnym pakiecie Microsoftu

Celem ataku stał się pakiet agent-framework, pełniący funkcję tzw. metapakietu, który odpowiada przede wszystkim za instalowanie zależności niezbędnych do działania frameworka.

Pierwsze złośliwe wydanie, oznaczone numerem 1.26.1, zostało opublikowane 17 listopada o godzinie 20:35 UTC. W jego zawartości znalazły się dodatkowe pliki odpowiedzialne za uruchamianie złośliwego kodu.

Podejrzane zmiany zostały wykryte przez badaczy z SafeDep zaledwie 22 minuty po publikacji. Niedługo później PyPI objęło wersję 1.26.1 kwarantanną, uniemożliwiając jej dalsze pobieranie.

Zaledwie dwie minuty po zablokowaniu pierwszej wersji, o godzinie 21:08 UTC, opublikowano kolejne wydanie, oznaczone numerem 1.26.2. Zawierało ono zmodyfikowany wariant malware, wykorzystujący inne nazwy plików i rozszerzony o dodatkowe możliwości kradzieży tokenów uwierzytelniających. Druga wersja również została szybko wykryta i zablokowana. Od publikacji pierwszego złośliwego wydania do zablokowania drugiego minęło około 41 minut.

Nadal nie wiadomo, w jaki sposób atakujący uzyskali uprawnienia umożliwiające publikowanie nowych wydań. Badacze z SafeDep ustalili, że w dniu incydentu utworzono konto PyPI o nazwie vibiret, które otrzymało uprawnienia maintenera projektu agent-framework oraz pięciu powiązanych pakietów. Nie potwierdzono jednak, czy właśnie to konto zostało wykorzystane do przeprowadzenia ataku.

Malware uruchamiany wraz z Pythonem

Atakujący wykorzystali mechanizm Pythona, który podczas uruchamiania interpretera automatycznie przetwarza pliki .pth. Mogą one zawierać instrukcje wykonywane podczas inicjalizacji środowiska.

Umieszczone w złośliwych wydaniach pliki .pth uruchamiały ukryty kod malware. Oznaczało to, że użytkownik nie musiał nawet korzystać z Microsoft Agent Framework ani otwierać aplikacji wykorzystującej tę bibliotekę. Wystarczyło uruchomienie Pythona w środowisku, w którym wcześniej zainstalowano zainfekowany pakiet. Cały proces odbywał się w tle, bez widocznych objawów.

Co ciekawe, niemal identyczny mechanizm wykorzystano w październikowym ataku na LiteLLM, który opisywaliśmy na Kapitanie. W tamtym przypadku również doszło do publikacji złośliwego pakietu w oficjalnym repozytorium PyPI, a specjalnie przygotowany plik .pth umożliwiał uruchamianie malware bez potrzeby korzystania z funkcji zainfekowanej biblioteki.

Po aktywacji malware zbierał dostępne poświadczenia, tokeny uwierzytelniające, zmienne środowiskowe oraz informacje konfiguracyjne. Szczególnie interesowały go dane związane z Azure, Azure DevOps i systemami CI/CD. W drugiej złośliwej wersji rozszerzono jego możliwości o pozyskiwanie tokenów OIDC wykorzystywanych przez GitHub Actions. Zebrane informacje były następnie kompresowane, kodowane i przesyłane do zewnętrznego adresu w usłudze webhook.site.

Co warto sprawdzić we własnym środowisku?

Ostatnią potwierdzoną niezainfekowaną wersją pakietu agent-framework przed incydentem była 1.26.0.

Złośliwy kod znajdował się natomiast w wydaniach 1.26.1 i 1.26.2, które zostały już wycofane. W pierwszej kolejności warto więc zweryfikować historię instalacji pakietów, zarówno na komputerach programistów, jak i w środowiskach serwerowych oraz CI/CD.

Dodatkowymi wskaźnikami kompromitacji mogą być pliki agent_framework_meta.pth i af_runtime_diag.pth oraz powiązane z nimi moduły.

Warto również przeanalizować komunikację sieciową pod kątem połączeń z adresem webhook.site/d381fd80-ec62-42ad-8f5c-d1b15103c9bb, wykorzystywanym przez malware do przesyłania danych.

W przypadku wykrycia złośliwej wersji badacze z StepSecurity i Endor Labs zalecają odizolowanie środowiska, zabezpieczenie logów oraz jego ponowne zbudowanie z wykorzystaniem zaufanych pakietów. Rekomendują również rotację poświadczeń i tokenów, do których malware mógł uzyskać dostęp. Co istotne, podczas weryfikacji podejrzanego środowiska należy unikać uruchamiania Pythona, w tym poleceń pip, ponieważ może to ponownie aktywować złośliwy kod.

Należy pamiętać, że choć oba złośliwe wydania zostały zablokowane, samo usunięcie zainfekowanego pakietu nie wystarczy. Malware mógł już wykraść poświadczenia, które nadal mogą być wykorzystywane przez atakujących.